روزى حضرت علىّ بن موسى الرّضا عليهما السلام در

جمع عدّه اى نشسته بود، ضمن فرمايشاتى فرمود:

در دنيا هيچ نعمت واقعى و حقيقى وجود ندارد.

بعضى از دانشمندان حاضر در مجلس گفتند:ياابن

رسول اللّه ! پس اين آيه شريفه قرآن ((لتسئلنّ

يومئذٍ عن النّعيم ))  كه مقصود آب سرد و گوارا

مى باشد، را چه مى گوئى ؟

حضرت با آواى بلند اظهار نمود: شما اين چنين

تفسير كرده ايد؛ و عدّه اى ديگرتان گفته اند:

منظور طعام لذيذ است ؛ و نيز عدّه اى ديگر،

خواب راحت و آرام بخش تعبير كرده اند.

و سپس افزود: به درستى كه پدرم از پدرش ،

امام جعفر صادق عليه السلام روايت فرموده

است كه : خداوند متعال نعمت هائى را كه

در اختيار بندگانش ‍ قرار داده است ، همه به

عنوان تفضّل و لطف بوده است تا مورد استفاده

و بهره قرار دهند.

و خداى رحمان اصل آن نعمت ها را مورد سؤ ال

و بازجوئى قرار نمى دهد و منّت هم برايشان

نمى گذارد، چون منّت نهادن در مقابل لطف و

محبّت ، زشت و ناپسند است .

بنابر اين ، منظور از آيه شريفه قرآن ، محبّت و

ولايت ما اهل بيت رسول اللّه صلوات اللّه عليهم

است كه خداوند متعال در روز محشر، پس از

سؤ ال پيرامون توحيد و يكتاپرستى ؛ و پس از

سؤ ال از نبوّت پيغمبر اسلام ، از ولايت ما ائمّه ،

نيز سؤ ال خواهد كرد.

و چنانچه انسان از عهده پاسخ آن برآيد و درمانده

نگردد، وارد بهشت گشته و از نعمت هاى جاويد

آن بهره مى برد، كه زايل و فاسدشدنى نخواهد بود.

سپس امام رضا عليه السلام افزود: پدرم از پدران

بزرگوارش عليهم السلام حكايت فرمود، كه رسول

خدا صلى الله عليه و آله خطاب به علىّ بن ابى

طالب عليه السلام فرمود:

اى علىّ! اوّلين چيزى كه پس از مرگ از انسان

سؤ ال مى شود، يگانگى خداوند سبحان ، سپس

نبوّت و رسالت من ؛ و آن گاه از ولايت و امامت تو

و ديگر ائمّه خواهد بود، با كيفيّتى كه خداوند متعال

مقرّر و تعيين نموده است .

پس اگر انسان ، صحيح و كامل اقرار كند و پاسخ

دهد،وارد بهشت جاويد گشته و از نعمت هاى

بى منتهايش بهره مند مى گردد.

( تفسيرالبرهان ، ج 4، ص 502)