چگونه عمر طولانى حضرت مهدى علیه السلام را بپذیریم؟

در آیه‏ى 259 سوره‏ى بقره مى‏خوانیم: شخصى (به گفته‏ى روایات

و تفاسیر نام این شخص عزیر بود) از كنار یك آبادى عبور كرد در

حالى كه دیوارهاى آن بر روى سقف‏هایش فرو ریخته بود (كه

نشانه طولانى بودن زمان تخریب آن بود و طبیعى است كه بر

سر ساكنان آن چه آمده است او با خود)

گفت: خداوند، چگونه آنها را پس از مرگ زنده مى‏كند؟

خداوند همانجا صد سال جان او را گرفت و سپس زنده كرد و

به او گفت: چقدر درنگ كردى؟

گفت: یك روز یا بخشى از یك روز!

خداوند فرمود: (نه) بلكه صد سال است كه در اینجا مانده‏اى.

به غذا و نوشیدنى خود (كه همراه داشتى) نگاه كن (كه با

گذشت سالها) تغییر نكرده است. به الاغ خود نگاه كن كه هیچ

اثرى از آن باقى نمانده است. ما زنده شدن تو را نشانه و

حجتى براى مردم قرار مى‏دهیم. اكنون به استخوان‏هاى الاغ

مرده خود بنگر (و ببین) كه چگونه آنها را به هم پیوند مى‏دهیم

و بر آنها گوشت مى‏پوشانیم وزندگى دو باره به آن مى‏دهیم.

بنابر این غذا و نوشیدنى به مدت صد سال تغییر نكرد در حالى

كه بطور طبیعى باید پس از چند روزى فاسد مى‏شد. صد سال،

5200 هفته است و خداوند غذایى كه باید در یك هفته، سالم

بماند، 5200 برابر عمر طبیعى‏اش، سالم نگاه داشت. اكنون به

سراغ عمر امام زمان علیه السلام مى‏رویم كه هنوز حتى به

حد 20 برابر عمر طبیعى نرسیده است. بنابراین نه دلیل عقلى

بر تعیین عمر داریم و نه عمر طولانى، چیز محالى است.

از طرفى تعجب ما از طولانى بودن عمر به خاطر مقایسه آن با

خودمان و قدرت محدود خودمان است، نمونه‏هاى دیگرى نیز

در طبیعت وجود داشته است، از جمله:

مدت رسالت حضرت نوح علیه السلام 950 سال؛ داستان اصحاب

كهف و خواب چند صد ساله آنها؛ عمر چندین هزار ساله نوعى

ماهى و برخى درختان؛ آرى خداوندى كه به استخوان قدرت

شنیدن و به پیه چشم، قدرت دیدن مى‏دهد، مى‏تواند عمر

انسان را طولانى كند.

( پرسش و پاسخهاى قرآنى،  محسن قرائتی ،ج‏2، ص 54)