امروز داشتم فایل نهج البلاغه رو گوش می کردم به این

حکمت زیبا رسیدم که امام علی علیه السلام می فرمایند :

علم طبیعتا با عمل همراه است پس  هر کس علم به چیزی

پیدا کرد به آن معلوم عمل نمود ، و علم به عمل دعوت می کند

اگر عمل آن را اجابت کرد با آن خواهد بود  وگرنه کوچ می کند

و از صحنه وجود آدمی خارج می شود  (حکمت 366 نهج البلاغه )

وَ قَالَ عليه السلام الْعِلْمُ مَقْرُونٌ بِالْعَمَلِ فَمَنْ عَلِمَ عَمِلَ وَ الْعِلْمُ

يَهْتِفُ بِالْعَمَلِ فَإِنْ أَجَابَهُ وَ إِلَّا ارْتَحَلَ (عَنْهُ)

دیدم چقدر این حکمت زیباست و چقدر در زندگی ما جاری هست .

چقدر چیزهایی رو یاد گرفتیم و بهش عمل نکردیم که الان فراموش

کردیم . در مورد درسهامون هم همینه ، درس رو می خونیم ولی

چون تکرار نمیشه از یادمون میره از انجام کارهای عملی که غفلت

می کنیم و درس هایی که هم که باید تکرار بشه و تطبیق داده بشه

انجام نمی دیم و زود فراموشمون میشه .نمی دونم چرا همیشه

دنبال این هستیم چیز جدیدی یاد بگیریم ولی سعی نمی کنیم به

چیزهایی که یاد گرفتیم عمل کنیم .

خدایا ! خودت کمک کن به آن چه می دونیم و علم پیدا کردیم عمل

کنیم تا به فرمایش آقا از وجودمون کوچ نکنه .