گاهی اوقات وقتی صفت زشتی داریم برای از بین بردن آن تلاش می کنیم ولی تا چه حد ؟

تا چه حد برای نابودی یک رذیله اخلاقی تلاش می کنیم ؟

هیچ وقت فکر کردید بزرگان چگونه رذایل اخلاقی را از خود دور می کردند ؟

یکی از شایع ترین رذیله اخلاقی کبر و غرور است که اکثراً به آن مبتلا هستیم ، فقط شدت آن متفاوت است .

داستانی در مورد یکی از اصحاب ائمه علیهم السلام خواندم که هم زیباست و هم  نشان می دهد تا چه حدی باید تلاش کرد .

محمد بن مسلم مردی ثروتمند از اشراف کوفه و از اصحاب امام باقر   و امام صادق علیها السلام است . روزی حضرت باقر علیه السلام به او فرمود : ای محمد باید تواضع کنی .

چون محمد از مدینه به کوفه برگشت ، ظرف خرما و ترازو برداشت و در مسجد کوفه نشست و صدا می زد ، هر که خرما می خواهد بیاید و از من بخرد .( این کار را برای از بین بردن کبر نفس می کرد )

بستگانش آمدند و گفتند : ما را با این کار خود رسوا کردی .

گفت : مولایم مرا امر به چیزی فرموده که مخالفتش نخواهم  کرد و از این محل اجتماع ،حرکت نمی کنم تا تمام خرماهایی که در این ظرف است بفروشم .

بستگانش گفتند : حال که می خواهی حتماً خرید و فروش کنی پس در محلی که آرد گندم می کنند برو .

آن جناب قبول کرد و شتر و سنگ آسیابی خرید و مشغول آرد کردن گندم شد . (تا با این کار کبر نفس خود را از بین ببرد و خود را با یک فرد عادی برابر ببیند )

( گناهان کبیره ، آیت الله سید عبدالحسین دستغیب ، ص 157)

توجه !!!

ما جقدر و تا چه حدی برای نجات نفس خودمان تلاش می کنیم ؟

اگر امام زمان ما (عج) از ما چیزی بخواهند ما به خاطر حرف اماممان از چه چیز هایی می گذریم ؟

اصلاً از چیزی می گذریم ؟