دو دوست با پای پياده از جاده ای در بيابان عبور مي کردند. بين راه سر موضوعی

اختلاف پيدا کردند و به مشاجره پرداختند.

يکی از آنها از سر خشم بر چهره ديگری سيلی زد.

دوستی که سيلی خورده بود سخت آزرده شد ولی بدون آنکه چيزی بگويد،

روی شنهای بيابان نوشت:

“امروز بهترين دوست من بر چهره ام سيلی زد.”

آن دو کنار يکديگر به راه خود ادامه دادند تا به يک آبادی رسيدند.

تصميم گرفتند قدری آنجا بمانند و كنار برکه آب استراحت کنند.

ناگهان شخصی که سيلی خورده بود لغزيد و در آب افتاد. نزديک بود غرق شود

که دوستش به کمکش شتافت و او را نجات داد.

بعد از آنکه از غرق شدن نجات يافت بر روی صخره ای سنگی اين جمله را حک کرد:

“امروز بهترين دوستم جان مرا نجات داد”

دوستش با تعجب پرسيد بعد از آنکه من با سيلی ترا آزردم تو آن جمله را روی شنهای

بيابان نوشتی ولی حالا اين جمله را روی تخته سنگ نصب ميکنی؟

ديگری لبخند زد و گفت:

” وقتی کسی ما را آزار مي دهد بايد روی شنهای صحرا بنويسيم تا بادهای بخشش آن

را پاک کنند، ولی وقتی کسی محبتی در حق ما مي کند بايد آن را روی سنگ حک کنيم

تا هيچ بادی نتواند آن را از يادها ببرد.”