سالگرد حماسه 9 دی نزدیک است . اصلا دوست ندارم به اون روزها فکر کنم .

هر وقت یادم میاد دلم می گیره . توی اون روزها بود که فهمیدم چرا اینقدر

رهبرمان از بصیرت صحبت می کنن .

شنیدید گاهی یه عده می گن ای کاش ما عاشورا بودیم و در رکاب امام

حسین علیه السلام می جنگیدیم ؟

ولی من خوشحالم که اون موقع نبودم . اون زمان امتحان خیلی سنگینی بود.

ماجرای فتنه 88  هم یه قطره از دریای روز عاشورا بود . خیلی ها به لشکر عمر

بن سعد پیوستند، یه عده هم به اونها کمک کردند .

اما به لطف خدا و عنایت امام زمان (عج) در این ماجرا سپاه دشمن شکست خورد .

اگه یه کم دقت کنیم می شه به راحتی یزید ، شمر ، عمرسعد و… زمانه خودمون را

بشناسیم . حتی افرادی که فقط با چند قطعه سنگ به لشکر دشمن کمک می کردن .

هر وقت به اون نماز جمعه ای که رهبرم اشک ریخت نگاه می کنم ناخودآگاه اشکم

در میاد . چطور تونستن کاری کنن که اشک آقا دربیاد .

اگه مولامون ، امام زمانمون ظهور کنن قراره اشک آقا رو هم در بیاریم ؟

اونهایی که در فتنه 88 بودن ، همراه آقا هستن یا روبروی آقا ؟

ما کجا می ایستیم ؟

چطور میشه در کنار امام زمانمون (عج) باشیم ؟

این بیت شعر رو امروز دیدم خیلی به دلم نشست شاید راه نجات هم

همین باشه:

خواهی نشوی گمراه / همرنگ ولایت شو

خدایا ! به حق محمد و آل محمد  ما را از ولایت جدا نکن

خدایا ! به همه ما بصیرت در دین و شناخت حق عنایت فرما