قطره با پیوستن به دریا ، ذره با کل ،نقطه به همراه حروف

و فرد با جمع معنای واقعی خود را به دست می آورد .

حکایت مردم و روحانی نیز این چنین است ،

اگر طلبه خود را تافته جدا بافته بداند و در شادی و غم

مردم حضور نداشته باشد ،مشکلاتشان را درک نکند ،

زبانشان را نفهمد و سنگ صبور آنان نباشد ، هر چه هم

علم بیندوزد و دانش آموزد فقط یک متخصص است نه یک روحانی .

اتصال به توده مردم جزء نقاط مثبت روحانیت ماست .

اگر خصوصیت مردمی بودن ، درد مردم را احساس کردن

و بر ایشان دل سوزاندن و به دشمنانشان نزدیک نشدن بود،

اطمینان مردم به روحانیت جلب نمی شد . روحانیت باید با

مردم زندگی کند و بدون آن ها وجود حیثیتی ندارد.

او و مردم به مثابه رشته و موم اند که اگر با هم درآمیزند

شمع جمعی می شوند و محفلی را روشن می سازند .

دوستی با ناتوانان شیوه مردانگی است

موم چون با رشته سازد شمع محفل می شود .

(کوله پشتی طلبگی ، قنبر علی تیموری ، ص55 )