وقتی نمازش تمام شد پرسیدم:دعای دیگری بلد نیستی ؟ سال هاست در

قنوت هایت این دعا را می خوانی ؛ ربنا افرغ علینا صبرا…

گفت: صبر چیز خوبی است می تواند ایمانت را ریشه دار کند و نگذارد پایت

در گرفتاریها و مشکلت بلغزد.

گفتم: خوب درست اما چرا فقط این دعا؟

جوابم داد: این ارث یک شهید است که به من رسیده است .

با تعجب پرسیدم : ارث؟؟ یک دعا؟؟

گفت : بله . نمی دانم کدام عملیات بود، مجروحی را برایمان آوردندکه 18

سال بیشتر نداشت . اسمش علی باقری بود . به خاطر ترکش هایی که

خورده بود حالش اصلا خوب نبود . حدود ساعت 2صبح که به هوش آمدبه

هوای این که اذان صبح را گفته اند مهر خواست تا نمازبخواند، برایش خاک

تیمم آوردم ؛ تیمم کرد و نشسته نماز خواند .

معلوم بود درد زیادی را تحمل می کند . در قنوت عاشقانه از خدا صبر و

استقامت می خواست :

ربنا افرغ علینا صبرا و ثبت اقدامنا و انصرنا علی القوم الکافرین .

پروردگارا! پیمانه شکیبایی و استقامت را بر ما بریز و قدم های ما را ثابت بدار

و ما را بر جمعیت کافران ، پیروز بگردان .

نمازش که تمام شد کلی مقدمه چینی کرد و گفت : خانم پرستار ! شما

خیلی خوبید ، اما می دانید ریشه موهایتان پیدا ست!

او جای بچه من بود اما درس بزرگی به من داد . او شهید شد …. اما از آن روز

به بعد تصمیم گرفتم ، ذکر قنوت هایم دعای او باشد

( نشریه صالحین، شماره چهارم ، ص 31)